Hoe zeggen ze dat ook alweer...

Every journey has a beginning, and this is ours :)

Na een gezonde hoeveelheid inpakstress is deze reis dan toch begonnen. Na dagenlange voorbereiding (waarbij we meer tijd hebben besteed aan het huisje netjes achter laten dan het inpakken van onze tas) was de dag daar... 5 mei... onze Bevrijdingsdag.

Grappig toch dat als je een weekendje naar Normandië gaat, je bijna niet meer door de achterruit kan kijken in verband met de spullen die je meeneemt, en als je 4,5 maand op reis gaat dat 13kg per persoon ook meer dan genoeg is. En daar is de Ducktape, Tie Wraps en Leatherman in meegenomen!

Maar goed... De reis...

Uitgezwaaid door de troepen waren we goed op tijd voor de vlucht. Vliegen met de KLM is prima, leuk om een keer Nederlands met een steward(ess) te kunnen praten en het eten is verbazingwekkend goed voor vliegtuigvoedsel! De 12uur vlogen voorbij en voor we het wisten was Manila in zicht. Over Manila waren we voorbereid (CHAOS!) maar het tegendeel bleek waar, alles liep soepel, het enige waar we op moesten wachten waren de koffers, maar we hadden toch 4uur overstaptijd. Van Manila naar Coron (Busuanga) zaten we in een propeller-vliegtuig en afgezien van een uurtje vertraging omdat er vliegtuigen de start en landingsbaan gebruikten (wat heel vreemd is op een vliegveld) was ook dit een prima vlucht. Prachtig uitzicht over de Filipijnen, het koraal en de zee, en een prachtig klein vliegveldje waarbij de koffers met de hand uit het vliegtuig op een kar worden gedragen, en deze kar vervolgens met de hand naar de bagage-claim (lees: deur) wordt geduwd, om daar de koffers weer met de hand om de grond te kunnen zetten. Dit alles natuurlijk in de volle zon met zo'n 35graden.

Gelukkig stond er al een busje klaar om ons naar het resort (waarom het een resort heet mag Joost weten, maar het heet zo :p) te brengen, waarbij we hebben ondervonden dat het in de Filipijnen heel gebruikelijk is om na het vastbinden van de koffers op het dak, daar zelf ook maar te gaan zitten. Niet dat de bestuurder van het busje rekening hield met de twee heren op het dak in zijn rijstijl, maar toen we na 35minuten op het resort aankwamen zaten de heren er nog steeds.

Verder vandaag een beetje gedoucht, geslapen en gegeten, morgenvroeg maar een kijken hoe het vroege opstaan hier vergaat. Wat we wel al hebben ondervonden is dat we naast een hanen-fokkerij zitten, en de bamboe-muurtjes houden deze gratis wekservice vrij matig tegen kan ik u zeggen :p

Ge zijt gegroet en tot de volgende update!

Joeri en Jolanda