Na een late aankomst in Siem Reap (de stad bij Ankor Wat), uitslapen en NL-Kameroen kijken tot 4uur in de nacht (dus nog een keer uitslapen) hebben we besloten om naar de tempels te gaan kijken. Van een paar Nederlandse meiden die we in Luang Prabang hebben ontmoet hadden we het telefoonnummer van een bijzondere tuktuk gekregen (althans, van de eigenaar van de tuktuk). Gezien het feit dat we een tuktuk zouden delen met een Zweeds koppel (wat we in Tat Lo hebben ontmoet) moesten we eerst in de stad op zoek naar Nina en Oskar (dat klinkt vriendelijker dan 'het Zweedse koppel'). Binnen een half uur hadden we elkaar gevonden, dus direct besloten dezelfde middag naar de zonsondergang te gaan kijken bij Ankor Wat, en de twee dagen aansluitend te vullen met tempels kijken.

We kunnen er lang of kort over zijn, maar de korte versie is: de tempels van Ankor Wat zijn GEWELDIG! Het is moeilijk om de grootsheid van de tempels in woorden onder te brengen, of zelfs op foto te zetten, maar we hebben het geprobeerd. Wat onze dagen bij Ankor Wat een extra vleugje comfort en relaxation gaf, was onze tuktuk. Borei's Rock 'N Roll TukTuk! De tuktuk is uitgerust met een DVD-scherm (waar documentaires over de historie van Ankor Wat op gekeken kan worden), complete muziekinstallatie (inclusief subwoofer en 2x6” speakers), microfoon voor Borei (om ons meer te vertellen over de tempels terwijl we in de tuktuk zaten) en een allerlei aan discoverlichting, inclusief zwaailamp. Dit alles zou echter niet compleet geweest zijn zonder Borei. Borei is zo gek als een deur en tikt tegen ADHD aan wat mij betreft. Zijn tomeloze energie brengt een lach op je gezicht, zelfs al ben je al meer dan 12 uur op de been (want zonsopgang is iets heel moois!) en ben je gaar van alle trappen met bizar hoge treden die verrassend smal zijn. Als het stil werd achterin de tuktuk klonk het steevast Is everybody still happy???? en was alles weer goed! Ook het stopwoordje YOYOYOYO is gemakkelijk over te nemen en hoor je overal waar je komt, want Borei is een lokale beroemdheid volgens ons. Zeker de kinderen vinden zijn tuktuk geweldig en kijken graag een filmpje als de toeristen bij de tempels zijn. (zie foto's)

Om de tempels af te sluiten hebben we er nog een dagje aan toegevoegd en zijn we naar een van de tempels gegaan die verder buiten het park ligt, Banteay Srei. Deze tempel wordt gezien als 'the jewel on the crown of the Ankorian Empire' (wat in het Engels toch een stuk mooier klinkt dan in het Nederlands), vanwege het feit dat de tempel in bijzonder goede staat is. De details van het beeldhouwwerk is prachtig, zeker gezien het feit dat de tempel meer dan 1000 jaar geleden gebouwd is. Ook dit was een prachtige trip en de 35km enkele reis meer dan waard!

Verder is Siem Reap een prima stadje met een gezellig drukke Pub Street (zo heet hij echt) met gigantische schermen voor het WK en een tapbiertje voor $0,50, dus goed uit te houden. Je merkt hier echter wel dat dit de meest toeristische plek is waar we tot nu toe zijn geweest, en je kan geen meter lopen zonder dat er iemand 'tuktuksir?' roept, en als je over de markt loopt hoor je bij elk stalletje het prachtige woord 'buysomethingsir?'. Gelukkig blijft het meestal bij deze ene vraag, zeker als je lacht en 'no thank you' zegt, iets wat na een paar dagen zo natuurlijk is als ademen.